रंगू आत्मविश्वासाच्या रंगी

*रंगू आत्मविश्वाच्या रंगी*
                 - ज्ञानदेव नवसरे
           
           आत्मविश्वास ही विजयाची चावी आहे . आत्मविश्वास असेल तर विजय पायाशी लोळण घेतो हे विद्यार्थी दशेपासून अनुभवत आलो आहोत. एखादी गोष्ट करताना, बोलताना  आत्मविश्वास खुप महत्त्वाचा असतो. आपल्यात एखाद्या गोष्टीतील आत्मविश्वास विकसित होताना  आजूबाजूच्या वातावरणाचा मोठा पगडा असतोय.
                   महाराष्ट्रात येवल्याचा पतंगोत्सव प्रसिद्ध आहे.इथे पतंग उत्सव मोठ्या प्रमाणावर साजरा केला जातो. गेल्या आठ -पंधरा दिवसांपासून बच्चे कंपनी पतंगोत्सवाची लगबग सुरु होती आणि आज मोठ्या आनंदाने साजरा करत आहेत. आमच्या शेजारला राहणाऱ्या दिगांबर यादव सरांचा मुलगा दादूची अन शंभूची खुप छान गट्टी आहे. तो शंभुपेक्षा मोठा आहे वय अन अनुभवाने सुद्धा. मुलं घरातील अन बाहेरील अनुकरणातून ब-याच गोष्टी शिकत असतात तसे शंभू देखील दादूकडून अनेक गोष्टी शिकत असतो.
पतंग ,रीळ, मांजा, पतंगाची भरारी , उंचीची चढाओढ, पतंग काटणे ,पतंगोत्सव करताना गीत अशा अनेक बाबी शंभूच्या बाबतीत पहिल्यांदाच घडत होत्या. आठ -दहा दिवसांपासून त्याच्या पतंगाच्या बाबी सुरु होत्याच.  पतंगोत्सवाचा खरा दिवस म्हणजे संक्रात .संक्रातीला शाळेला सुट्टी म्हणून दिगांबर यादव सर सहपरिवार पंढरपूरला विठ्ठलाच्या दर्शनाला गेलेत.
          आज दादूच्या येवल्यातल्या अनुपस्थितीने पतंगाची भरारी शंभूला दिसत नाहीये. सकाळी गॅलरीत उभा शंभू आकाशातील पतंगाची रंगबेरंगी पंगत पाहून आल्यावर माझ्याजवळ पतंगाच्या गप्पांचा रट्टा सुरु केला.
            आठेक दिवसांपूर्वी त्याने मला पतंग मागितली होती पण पतंगोत्सवाला वेळ होता त्यामुळे मी त्याची समजूत काढली होती.
आज वेळ आली होती पतंगोत्सवाची .गावातून पतंग आणली . पतंगाला मंगळसूत्र बांधले. खरंतर लहान पणी पतंगाचा खुप अनुभव घेतलेला आहे पण मंगळसूत्र बांधताना माझ्याकडून गफलत झालीच . त्याच्यातील मापांचे गणित हुकले होते.
             पतंग आणि दोरा घेऊन शंभू अन मी छतावर गेलो.
शंभू आत्मविश्वासाने बोलत होता. त्याला खुप आनंद झाला होता ."आप्पा माझ्याकडे द्या, मी पतंग उडवणार आहे .मला पतंग करता येते." हातांच्या पतंग उडविण्याच्या कृती करत दोरा खेचायचा कसा ते सांगत होता. पतंग कशी हवेत उडवायची ते सांगत होता.दोरा अन मांजातील फरक सांगत होता.पतंग उडविताना काय काय करायचे?  सगळ्या कहाण्या शंभूच्या तोंडातून अापसूकच येत होत्या.
पतंगाबद्दल तुला कसंकाय माहिती म्हटल्यावर मला सगळं माहिती आहे हे त्याचे उत्तर. पतंगाचे मंगळसूत्र चुकले होते अन वाराही कमीच त्यामुळे पतंग झेप घ्यायला तयार होत नव्हता.
"अहो आप्पा माझ्याकडे द्या ना. मी पतंग उडवितो", त्याचे रहाटगाणे सुरूच होते. दोरा अन पतंग शंभूच्या जवळ देऊन टाकली.  पतंग उडवितानाचा भरपूर कसरत सुरु होती. परंतु पतंग हवेत झेप घेत नव्हताच . त्याचे प्रयत्न सुरूच होते. तोपर्यंत शेजारच्या अरूणला बोलावून दुस-या पतंगाला बरोबर मंगळसूत्र बनवून घेतले. आता वा-याचा वेग काहीसा वाढला होता.शंभूच्या हातात नवीन पतंग दिली आणि अरुणच्या मदतीने  पतंग उडविलीही.  मला तर खुप कौतुक लागले. पतंग हवेत उडतेय. ती माझी पतंग आहे याचा आनंद शंभूचे अनुभवविश्व वाढवित होता.
खरंतर तर आम्ही पतंग घेऊन जात असतानाचा त्याचा आत्मविश्वास दिसत होता. त्याच्या आजूबाजूला घडणा-या घटना आणि कृती यांच्यातून आला होता.
            आत्मविश्वास आपल्याला जीवन जगायला शिकवितो हा त्यातीलच एक प्रकार.म्हणूनच म्हणतात ना, आत्मविश्वास ही एक शक्ती आहे ती पर्वतालाही हलवू शकते.

धन्यवाद 🙏🏻